Met veel enthousiasme schrijven klanten van Boekhandel Spijkerman recensies over gelezen boeken.

Chris van Lenteren over ‘Vergeten Reus’ van Kazuo Ishiguro

Vergeten reus
Kazuo Ishiguro

€ 15,00

Mijn zus nam dit boek voor me mee, als cadeau. Zij is docent Engels en leest alleen maar Engelse of in het Engels vertaalde boeken. Langs deze weg maak ik nogal eens kennis met boeken die ik anders links had laten liggen. Kazuo Ishiguro, de schrijver van “The remains of the day”, ‘je weet wel die roman die verfilmd is met sir Anthony Hopkins in de hoofdrol’, luidde de aanbeveling van mijn zus.

Lees meer

Chris van Lenteren over ‘Vaak ben ik gelukkig’ van Jens Christian Grøndahl

 

recensies-rubriek

9789029090124Vaak ben ik gelukkig
Jens Christian Grøndahl

Dit is zo’n boekje waaraan je voorbij zou kunnen lopen in het winkeltje van Stein. Zeer bescheiden van formaat, een iets te mooie kaft waarop een uiterst fijnzinnig schilderijtje van Sara Siltala is afgebeeld. Je denkt misschien nog, leuk cadeau wellicht voor een vriendin. Een beetje zoals je in de veelheid van grote en nog grotere kerken in Italië voorbij zou kunnen lopen aan een klein kerkje, ver weg gestopt, geheel omsloten door huizen ‘Santa Maria in Miracoli’ in Venetië. Lees meer

Chris van Lenteren over ‘Wil’ van Jeroen Olyslaegers

recensies-rubriek

 

 

 

170321_Jeroen OlyslagersWil
Jeroen Olyslaegers

Het komt me voor dat de verassingen in de literatuur de laatste jaren vooral uit Vlaanderen komen. Niet lang geleden schreef ik over de weergaloze roman ‘Het Smelt’, van Lize Spit, enkele jaren daarvoor over het onvolprezen meesterwerk ‘Oorlog en terpentijn’ van Stefan Hertmans en nu ‘Wil’ van Olyslaegers. Onontkoombaar, dat is het woord dat alsmaar door mijn hoofd speelt na het lezen van ‘Wil’. Hoofdpersonage in deze schitterend geschreven roman is Wilfried Wils, hulpagent en aankomend dichter. Olyslaegers sleurt ons met trefzekere taal, die in de verte doet denken aan de toon van Louis Ferdinant Celine, het verhaal in, in vergelijkbaar stampend en dwingend staccato.

Lees meer

Cor van der Wijk over ‘Ons soort mensen’ van Juli Zeh

recensies-rubriek

 

Basis CMYK

Er moet iets gebeuren
Juli Zeh

Vannacht geen oog dichtgedaan. Gebiologeerd door Ons soort mensen bleef ik maar doorlezen in Juli Zeh’s boek over het slaperige dorpje Unterleuten (voormalige DDR). Als er een windmolenpark zal worden aangelegd waait het stof er hoog op. Niet alleen het stof, het waai(er)t ook prachtige zinnen!

Ik ving er een paar:

Over DDR veteraan Kron: Een paar weken geleden, toen Kron zijn kleindochter Kroontje ophaalde van de kleuterschool, ving hij toevallig op dat de juf tegen een jonge moeder zei dat de ‘knutselcompetenties’ van haar zoontje helaas niet aan de norm voldeden. Het was aan Kroontjes stralende gezichtje te danken dat hij er niet op los was gaan timmeren.

Lees meer

Maartje Wortel

Barbara Kroos over ‘Er moet iets gebeuren’ van Maartje Wortel

recensies-rubriek

 

Maartje WortelEr moet iets gebeuren
Maartje Wortel

De personages in deze prachtige verhalenbundel kruipen onder je huid, en ze blijven daar tot ver na het einde van hun verhaal.

Een vrouw die kiest voor een mannenkamp als therapie, een meisje dat ontdekt dat er ook andere jongens zijn dan haar grote broer, een echtpaar dat een hond verliest, mensen die verder moeten na het verlies van hun kind, allemaal komen ze even heel dichtbij. Zelf zoekt Maartje Wortel in Turkije naar afronding van een liefde uit het verleden.

Lees meer

Yanagihara

Chris van Lenteren over ‘Een klein leven’ van Yanagihara

recensies-rubriek

 

9789046820315.pcovr.01.kleinleven.inddEen klein leven
Hanya Yanagihara

Ik schrijf deze boekbespreking op uitnodiging van Stein. Na de navolgende scene vroeg hij me of ik het wilde opschrijven. “anders denken de lezers dat je alles altijd maar goed vindt’, zei Stein.

“Wat een rotboek”, blufte ik tegenover onze boekverkoper. Ik moest immers bij voorbaat tegen een luid lovend oordeel van onze Stein opboksen, zoveel wist ik al. “Ellendeporno” bracht ik tegen zijn veroordelende verbijstering in. “Je bent echt de eerste die een negatief oordeel over dit boek heeft, iedereen is diep onder de indruk”. “Was je dan niet ontroerd bij het lezen?”. “Ja dat was ik, maar daarna voelde ik me gemanipuleerd”. Vervolgens raakten we in een discussie verzeild over ontroering. “Bestaat er dan zoiets als goede en slechte ontroering?” wierp Stein op. En dat zette me aan het denken. We waren het erover eens dat we wel een zeer interessant thema te pakken hadden. Ik heb een nog weinig gedefinieerd en gedifferentieerd denken over ontroering. Of er zoiets bestaat als ontroering, die op doorgestoken kaart blijkt te berusten. Dat je de techniek van het oproepen van de ontroering te zeer door het verhaal door leest. Of dat je steeds dezelfde truc gewaarwordt en de ontroering daardoor afkalft. Dit soort overwegingen spelen door mijn hoofd. Omdat ik het boek dat iedereen mooi lijkt te vinden niet kan appreciëren, zet het mij aan het denken.

Lees meer

Driessen

Chris van Lenteren over ‘Rivieren’ van Driessen

recensies-rubriek

 

DriessenRivieren
Martin Michael Driessen

In bijna alle religies speelt de rivier een belangrijke rol alsook in de mythologie. Het water van de rivier staat voor reiniging en zuivering. Maar ook voor transitie; in het christendom wordt gedoopt, aanvankelijk in de Jordaan. “Bekeert u en laat u dopen” het oude leven afleggen en als nieuwgeborene weer opstaan. Hindoes moeten, als het even kan, eenmaal in hun leven in de Ganges gebaad hebben. In de Griekse mythologie is de Styx de rivier die de bovenwereld van de onderwereld (Hades) scheidt en wordt ook wel de doodsrivier genoemd. Transformatie, overgang van het een in het ander wordt vaak verbeeld in water, stromend water. En een van de grote eerste wijsgeren zag de rivier en concludeerde dat alles stroomt en niets ooit hetzelfde is.

Lees meer

Philippe Claudel

Chris van Lenteren over ‘De boom in het land van de Toraja’ van Philippe Claudel

recensies-rubriek

“Omdat het zo mooi is”….
CHRIS LAS VOOR ONS DE NIEUWE ROMAN VAN PHILIPPE CLAUDEL…

 

Philippe ClaudelDe boom in het land van de Toraja
Philippe Claudel

Wat zegt het van een boek als het je tot diep in je wezen raakt. Is het dan een goed boek? Is het dan niet gewoon sentimenteel?  Ik hou het er maar op dat Philippe Claudel een bijzonder fijnzinnige en indringende roman heeft geschreven die op mij, in deze fase van mij leven diepe indruk heeft gemaakt.

Aanvankelijk had ik de neiging deze boekbespreking voornamelijk te vullen met citaten uit ‘de boom’, maar ik kon niet kiezen uit al die rake observaties, wijze reflecties en betekenisvolle verhalen. Het zou een nagenoeg overschrijven geworden zijn van het boek. Ergens heeft de cineast het over een boek dat hij eenmaal per jaar herleest, deze roman komt zeker op mijn korte lijstje met te herlezen boeken als ‘onder de vulkaan’ van Malcolm Lowry , ‘het Hermetisch Zwart’ van Marguerite Yourcenar en Oorlog en Terpentijn van Stefan Hertmans’.

Lees meer

Chris van Lenteren over ‘Moedervlekken’ van Arnon Grunberg

 

recensies-rubriek

 

GrunbergMoedervlekken
Arnon Grunberg

Grunberg heeft me weer eens bij de kladden gevat. Ik begin altijd opgewekt aan een nieuwe Grunberg, lees over aanvankelijk tamelijk onwerkelijke figuren en evident absurde situaties maar gaandeweg kruipen de personages en wat ze in wisselwerking op elkaar doen en laten onder mijn nagels. Het toneel waarop de hoofdpersonen hun tragische verhaal spelen verplaatst zich langzaam maar zeker naar je eigen ziel, waar ze enkele dagen verblijven en een spoor achterlaten. P.F. Thomése schrijft in ‘Verzameld nachtwerk’: “Een boek lezen is iets over jezelf lezen wat je nog niet wist. Hoe dat werkt moet iedere lezer zelf uitvinden. Maar allereerst dient hij zich te verliezen”

Lees meer

Chris van Lenteren over ‘Moeders Zondag’ van Graham Swift

recensies-rubriek

Graham SwiftMoeders zondag
Graham Swift

Chris van Lenteren over dit boek:

Een zonnige doch koude dag in de Morvan. Na enkele asgrauwe natte dagen, eindelijk de zon. Bij ons betekent dat, als het even kan, stoelen naar buiten en lezen. Voor me ligt Moeders Zondag van Graham Swift, een schrijver die tot nu toe geheel buiten mijn blikveld is gebleven, zeer ten onrechte kan ik wel zeggen. De omslag is ronduit prachtig met een naakt van Modigliani. Nog voor de koffie begin ik aan deze roman van bescheiden omvang en klap het, als de zon net achter de heuvels weg aan het kruipen is dicht, beetje droef omdat ik het uit heb.

Lees meer

Thomas Hardy

Chris van Lenteren over ‘Ver weg van het stadsgewoel’ van Thomas Hardy

recensies-rubriek

Thomas HardyVer weg van het stadsgewoel
Thomas Hardy

Chris van Lenteren over dit boek:

Een frisse witte kaft met een modern ogende, voornamelijk uit groentinten bestaande afbeelding omklemt de meer dan honderd jaar oude roman van Thomas Hardy. Het is een nieuw boek, in die zin dat het nog nooit vertaald is geweest in het Nederlands tot nu toe. Als gewone lezer beschik ik niet over de kennis en het inzicht om het boek te plaatsen in de literaire traditie en heb ik geen of weinig vergelijkingsmateriaal. Die vorm van appreciatie is mij dus niet gegeven.  Waar ik onwillekeurig wel aan moet denken zijn de met gekwelde mensen bevolkte boeken van de gezusters Brönte. Prachtige verhalen indringend beschreven maar ook wel bloedserieus, naar ik mij herinner.

Lees meer

Chris van Lenteren over ‘Mannen zonder vrouw’ van Murakami

recensies-rubriek

MurakamiMannen zonder vrouw
Haruki Murakami

Chris van Lenteren over dit boek:

Ik moet tijdens het lezen van deze verhalenbundel regelmatig aan Mozart denken, al die speelse invallen, wat beschikt deze schrijver toch over een beeldenrijkdom.
De titel van de bundel is ontleend aan de titel van het laatste verhaal, mannen zonder vrouw. Dat is dan ook met afstand het mooiste verhaal van deze prachtige bundel. Maar de rest mag er ook zijn.

Lees meer

W.F.Th. van der Heijden

Helma van der Linden over ‘De ochtendgave’ van A.F.Th. van der Heijden

recensies-rubriek

W.F.Th. van der HeijdenDe ochtendgave
A.F.Th. van der Heijden

Ik begon nerveus aan het lezen van “De Ochtendgave”. Waarom nerveus? Ik ben toch groot fan van het werk van van der Heijden en probeer alles van hem te lezen. Het heeft me nog nooit teleurgesteld, integendeel; ik vind het steeds beter en intenser worden. Maar nu, een historische roman? Een heel nieuw genre?
Een genre dat ik overigens graag lees, ik heb alles van James Michener verslonden. Maar past zoiets bij van der Heijden? En dan ook nog Nijmegen, een stad waar ik alleen maar vloekend doorheen ben gereden op weg naar mijn broer in het ziekenhuis.

Lees meer

Grossman

Helma van der Linden over ‘Komt een paard de kroeg binnen’ van David Grossman

recensies-rubriek

 

GrossmanKomt een paard de kroeg binnen
David Grossman

Ik kende nog geen werk van David Grossman, maar na Judas van Amos Oz wilde ik best wat meer Israëlische schrijvers proberen.
De titel verwarde me, was het een literaire versie van Max Tailleur? Moest ik het op het toilet lezen? De stand up comedian, of in goed Nederlands, de cabaretier, komt niet van het podium af. Het publiek loopt de zaal uit door het hele boek heen. Ik deed dat ook een paar maal, maar keerde toch steeds weer terug. Het was heftig, het kneep me blauw én ik heb me rot gelachen. Het leek wel een ritje op de kermis, met evenveel rotherrie en misselijkheid en toch wil je de spanning niet missen en blijf je zitten. En dan opeens de schitterende stilte van de woestijn en een verdrietig kind dat getroost moet worden.
Oorlog wordt aan de paal genageld, het betekent traumatische ellende , generaties lang, voor mensen die het overkomt ook al hebben ze zelf nooit een schot gelost.
De vorm van het verhaal is prachtig en de boodschap ook; vrede, steun en toeverlaat is wat het leven nodig heeft.
Vooral lezen en een goede fles klaarzetten voor wanneer het uit is, het is heftig!

Chris van Lenteren over ‘Het smelt’ van Lize Spit

recensies-rubriek

160301_spitHet smelt
Lize Spit

Chris van Lenteren over dit boek:

Als Nederlanders zijn we gewend aan de effecten van de welstandscommissies van onze steden en dorpen. Maar soms rijden we, op weg naar onze vakantiebestemming bijvoorbeeld, door zo’n onwaarschijnlijk lelijk Belgisch dorp en vragen we ons af hoe het leven daar zou zijn. Lise Spit kent zo’n dorp kennelijk van binnen en van buiten. Ze schrijft haar roman, ”Het Smelt” met een trefzekerheid en doorleefdheid die bijna niet op research alleen gebaseerd kan zijn. Nou, het leven in zo’n dorp kan er zo uit zien als we vrezen als we erdoor rijden, denk je als je deze roman uit hebt.

Lees meer