Chris van Lenteren over ‘Het smelt’ van Lize Spit
Het smelt
Lize Spit
Chris van Lenteren over dit boek:
Als Nederlanders zijn we gewend aan de effecten van de welstandscommissies van onze steden en dorpen. Maar soms rijden we, op weg naar onze vakantiebestemming bijvoorbeeld, door zo’n onwaarschijnlijk lelijk Belgisch dorp en vragen we ons af hoe het leven daar zou zijn. Lise Spit kent zo’n dorp kennelijk van binnen en van buiten. Ze schrijft haar roman, ”Het Smelt” met een trefzekerheid en doorleefdheid die bijna niet op research alleen gebaseerd kan zijn. Nou, het leven in zo’n dorp kan er zo uit zien als we vrezen als we erdoor rijden, denk je als je deze roman uit hebt.
Waar was ik die uren geweest tussen de eerste en laatste bladzijde. Bij twee voormalige hartsvrienden Tommy en Jim die elkaar na dertig jaar zomaar op een brug tegenkomen, een paar woorden wisselen en weer uit elkaars blikveld verdwijnen. Het wemelt overigens van de bruggen in deze roman. Vanaf dat moment gaan we als een schaakpaard door de geschiedenissen, steeds vanuit de verschillende perspectieven. Ik was bij een gezin dat het niet gemakkelijk heeft , moeder is met de noorderzon vertrokken, vader zuipt zich klem en slaat erop. Een zus en broer die op elkaar steunen, elkaar nodig hebben en een tweeling die het allemaal nog niet zo in de gaten heeft. Nadat Tommy, vaders been met een honkbalknuppel aan gort heeft geslagen, spat het gezin uit elkaar en verschuiven de verhoudingen en loyaliteiten. Ik was bij de vriendschap tussen Tommy en Jim, zag deze groeien en ook weer complex worden en de misverstanden zich opstapelen, zoals dat kan gaan.
