Met veel enthousiasme schrijven klanten van Boekhandel Spijkerman recensies over gelezen boeken.

Stephan Enter

Chris van Lenteren over ‘Compassie’ van Stephan Enter

recensies-rubriek

Stephan EnterCompassie
Stepahn Enter

Chris van Lenteren over dit boek:

Compassie is de eerste roman die ik lees van Stephan Enter. Op de achterkant wordt zijn vorige als de beste roman van de afgelopen vijf jaar de hemel in geprezen. Op de flap gaat het zelfs over onsterfelijkheid en iemand juicht dat de roman nog lang niet dood is. Mijn verwachtingen zijn hooggespannen.

We volgen in deze roman Frank van Luijn, een beetje verveelde veertiger, wiens leven zich van relatie naar relatie kabbelt, zo omschrijft hij het zelf. Er zal best ergens in het boek geschreven zijn wat Frank doet voor de kost, maar ik kan het me niet herinneren. We worden als lezer namelijk helemaal opgesloten in de kijk van Frank wiens leven vooral gevuld wordt door zijn zoektocht naar een beetje behoorlijke seks met liefst appetijtelijke vrouwen. Meer heeft hij niet nodig om zich goed te voelen. Frank is tamelijk tevreden met zichzelf, “eigenlijk ben ik nu zo ongeveer op mijn best, zeker als ik mijn baard een week laat staan”

Lees meer

Javier Marías

Chris van Lenteren over ‘Zo begint het slechte’ van Javier Marias

recensies-rubriek

Javier MaríasZo begint het slechte
Javier Marías

Chris van Lenteren over dit boek:

In deel 1 van de elf delen tellende roman lijkt de schrijver ons lezers in de juiste leeshouding te willen brengen. Minutieus beschrijft Marías de observaties en bespiegelingen van de verteller, een jongeman Juan De Vere, omtrent de morele worsteling van zijn werkgever en succesvolle filmmaker Eduardo Muriël, om de vermeende misstappen van een vriend ter sprake te brengen.

Lees meer

Salter

Chris van Lenteren over ‘Alles wat is’ van James Salter

recensies-rubriek

 

SalterAlles wat is
James Salter

Chris van Lenteren over dit boek:

Zelden was een titel zo goed gekozen. In deze roman kan het bijna niet op, de werkelijkheid is zo boordevol, zo overladen, zo rijk, zo divers en zoveel dingen, mensen en omstandigheden krijgen aandacht. Natuurlijk maakt de schrijver een selectie uit de werkelijkheid maar in dit boek bekijkt hij, James Salter, zeker in de eerste helft, de wereld als door een groothoeklens zonder gebruik van scherptediepte, alles lijkt even belangrijk.

Lees meer

Grondahl

Boekrecensie over ‘Portret van een man’ van Grøndahl

recensies-rubriek

150403_grondahlPortret van een man
Jens Christian Grøndahl

Aangeraden in DWDD:

Chris van Lenteren over dit boek:

Ergens in het begin van deze  roman gebruikt de hoofdpersoon, die we overigens niet bij naam leren kennen, in zijn typering van een boek van een andere schrijver, de woorden “vederlichte melancholie”. Een rakere typering voor de sfeer van deze roman kan niet gegeven worden. Vederlichte melancholie die op den duur toch bezit van mijn gemoedstoestand ging nemen. Mijn eigen leeftijd,  geslacht en geschiedenis zouden daar  overigens wel eens de oorzaak van kunnen zijn.

Lees meer

Verhelst

Chris van Lenteren over ‘De kunst van het crashen’ van Peter Verhelst

recensies-rubriek

150604_verhelstDe kunst van het crashen
Peter Verhelst

Aanrader: Een verpletterende leeservaring.
Volkomen uniek!!

Chris van Lenteren over dit boek:

Op 23 april 2013 rijdt Peter Verhelst op de snelweg naar Brussel, ziet plotseling een vrachtwagenwiel over de weg stuiteren en even later wordt hij ondersteboven uit zijn totaal verkreukelde Volvo geholpen, nagenoeg heelhuids.

Naar aanleiding van dat ongeluk schreef Peter Verhelst een roman die begint met het droog opsommen van de gebeurtenissen in enkele zinnen. Dit boek is geen relaas van een ongeval, schrijft Verhelst maar een ode aan de plekken en tijden waar ik tijdens het ongeval een glimp van opving.

 

Lees meer

Takashi Hiraide

Chris van Lenteren over ‘De kat’ van Takashi Hiraide

recensies-rubriek

Takashi HiraideDe kat
Takashi hiraide

Onze onvolprezen boekhandelaar tipt mij zo nu en dan, zijn tips helpen mij vaak een beetje buiten de mij bekende paden te wandelen. Vorige week had hij weer “zo’n dit moet je lezen blik” in zijn ogen, hij reikte mij De kat aan van Takishi Hiraide. Kennelijk heeft onze Stein iets met Japan want een aantal weken geleden prees hij Kokoro, de wegen van het hart aan, ook Japans en ik moet zeggen ook zo prachtig.

Lees meer

Natsume

Chris van Lenteren over Kokoro: de wegen van het hart

recensies-rubriek

141110_natsumeKokoro: de wegen van het hart
Soseki Natsume

Een roman uit 1914, een Japanse roman, het leken me vooraf , ernstige culturele barrières die het lezen ervan zouden bemoeilijken. De beeldschone, verstilde foto op de kaft trok me over de streep en …..niets bleek minder waar. Hoewel de wereld van de hoofdpersonen in het boek mijlenver van mij afstaan in leefwereld, taal, gewoontes en kleding, wist het boek een moderne westerling als mij diep te raken. Toen ik in het boek was begonnen en een vriend mij vroeg hoe ik het tot dan toe vond, zei ik dat ik de neiging had om elke keer voordat ik het weer ter hand nam, eerst te gaan baden, als een soort reinigingsritueel voordat ik weer aan dit zuivere verhaal zou beginnen.

Lees meer

Patrick Modiano

Chris van Lenteren over Het gras van de nacht van Modiano

recensies-rubriek

 

 

Patrick ModianoHet gras van de nacht
Patrick Modiano

Laten we maar weer beginnen met een ontboezeming, dit is mijn eerste Modiano. Wat mij als eerste opvalt is de omvang van de roman. Modiano durft, in tijden van dikke turven, zomaar een roman van bescheiden omvang te schrijven. Hij kostte mij zegge en schrijve een koude grijze zondagmiddag, overigens het ideale decor om deze sfeervolle roman te nuttigen, dat is de beste houding om dit boek te lezen, nuttigen als een diner in een sterrenrestaurant.

Lees meer

Brouwers

Chris van Lenteren over ‘Het hout’ van Jeroen Brouwers

recensies-rubriek

BrouwersHet Hout
Jeroen Brouwers

Nou,.. daar krijg ik toch echt geen zin in, zucht mijn vrouw, nadat ze de flaptekst van Het Hout van Jeroen Brouwers gelezen heeft, en ik moet zeggen dat ik het ook geen aansporing vind om het boek te lezen.  Flapteksten doen zelden recht aan het boek, ze lonken altijd naar het grote publiek en in dit geval is de tekst niet geheel van sensatiezucht gespeend. In de korte tekst ligt de nadruk op seksueel misbruik, sadisme en vernedering. Je zou denken, “ dit wordt een loodzwaar boek”, dat is het ook, maar ook niet.

Laat ik er maar ronduit voor uitkomen, ik hou niet van “probleemromans”. Romans waarin een maatschappelijk onrecht wordt aangeklaagd. Romans die, bol staan van een onkreukbaar moreel gelijk, die onweerlegbare, flagrante misstanden aan de kaak stellen. Literatuur als pamflet. Geen misverstand, onrecht moet ontmaskerd worden, onderzoeksjournalistiek is onmisbaar voor dat doel en soms moet er actie worden ondernomen. Literatuur is er naar mijn mening, om onder andere vragen te stellen over waarom we doen wat we doen. Niet om onrecht goed te praten maar om de complexiteit van het bestaan heel te laten.

Lees meer

McEwan

Chris van Lenteren over ‘De kinderwet’ van Ian Mc Ewan

recensies-rubriek

141002_McEwanDe Kinderwet  
Ian Mc Ewan

Tot mijn schande moet ik bekennen dat dit mijn eerste Mc Ewan is. In al die, circa veertig lezersjaren, heb ik deze schrijver, van een inmiddels al groot oeuvre, geheel weten te negeren. Het enige van hem dat tot mij was doorgedrongen, was een film naar aanleiding van een van zijn romans, The cement garden. In mijn herinnering een
loodgrijze film. Ik begin dus, onbeschreven door zijn oeuvre, aan De kinderwet.

De roman vertrekt als een sneltrein, al op de tweede beschreven bladzijde zitten we midden in een razende  huwelijkscrisis van rechter Fiona Maye met haar man Jack.
Jack heeft haar zojuist uit de doeken gedaan dat hij voor het invallen van de winter van zijn leven, nog één keer een hartstochtelijke verhouding wil beleven en hij heeft ook al een kandidate gevonden. “Ik heb het nodig. Ik ben negenenvijftig. Dit is mijn laatste kans. Ik heb nog altijd geen bewijs gehoord van een leven na de dood” In deze, bijna beginselverklaring van de westerse man op de drempel van de testosteronschemer, karikaturiseert de schrijver Jack, en in de rest van de roman komt hij niet veel genuanceerder uit de verf, al toont hij zich helemaal op het eind van de roman plots een charmante lieverd.  Fiona is ten diepste gekrenkt en komt daar ook niet meer helemaal overheen.

Lees meer

McEwan

Ankie Keultjes over De kinderwet van Ian McEwan

recensies-rubriek

 

141002_McEwanDe kinderwet
Ian McEwan

Ook in zijn nieuwe boek, ‘De Kinderwet’ sleept meesterverteller Ian McEwan je vanaf de
eerste pagina mee, dit keer in de wereld van familierechter Fiona Maye die, naast een moeilijke periode in haar privé leven, te maken krijgt met een gerechtelijk dilemma waarbij zij, ondanks haar strenge beroepsethiek niet kan ontkomen aan persoonlijke betrokkenheid.
Op onnavolgbare wijze heeft Ian McEwan zich  dit keer verdiept in de wereld van de familierechtspraak en hij laat  door middel van intelligente betogen rechter Fiona Maye aan het woord in de rechtszaal en daarbuiten, op zoek naar waarheid en wijsheid.
Recept: gewoon openslaan en in één adem uitlezen!

Ankie Keultjes
Altijd op maandagmiddag, soms ook andere dagen in de winkel.

Chris van Lenteren over ‘Twee wegen’ van Per Petterson

Echte lezers recensies

140718_petterson_vakantieTwee wegen
Per Petterson

Na het altijd weer enigszins traumatische dichtslaan van het boek waar ik enige tijd in heb gewoond, moet ik er ook altijd weer iets van vinden; in dit geval van de roman “Twee wegen” van de Noorse schrijver Per Petterson en tegenwoordig schrijf ik dat dan ook op.

140718_fijne-vakantieWaar was ik die uren geweest tussen de eerste en laatste bladzijde. Bij twee voormalige hartsvrienden Tommy en Jim die elkaar na dertig jaar zomaar op een brug tegenkomen, een paar woorden wisselen en weer uit elkaars blikveld verdwijnen. Het wemelt overigens van de bruggen in deze roman. Vanaf dat moment gaan we als een schaakpaard door de geschiedenissen, steeds vanuit de verschillende perspectieven. Ik was bij een gezin dat het niet gemakkelijk heeft , moeder is met de noorderzon vertrokken, vader zuipt zich klem en slaat erop. Een zus en broer die op elkaar steunen, elkaar nodig hebben en een tweeling die het allemaal nog niet zo in de gaten heeft. Nadat Tommy, vaders been met een honkbalknuppel aan gort heeft geslagen, spat het gezin uit elkaar en verschuiven de verhoudingen en loyaliteiten. Ik was bij de vriendschap tussen Tommy en Jim, zag deze groeien en ook weer complex worden en de misverstanden zich opstapelen, zoals dat kan gaan.

Lees meer

Hertmans

Chris van Lenteren over ‘Oorlog en terpentijn’

Echte lezers recensies

Stefan Hertmans

Oorlog en terpentijn
Stefan Hertmans

Zojuist veeg ik tranen uit mijn ogen en sla de roman, waar ik gisterenochtend aan begon dicht en leg hem met een zucht neer, een meesterwerk zeg ik zacht voor mij uit. Wat maakt een roman tot een geslaagde roman in mijn ogen, toch niet enkel het vermogen om mij te ontroeren? Nee, dat is een vals criterium, zeker daar ik met de jaren sentimenteler ben geworden en het geen kunst meer is om mij vochtige ogen te bezorgen. Nee, Oorlog en terpentijn biedt veel meer dan ontroering alleen.

Lees meer