Chris van Lenteren over ‘Compassie’ van Stephan Enter

recensies-rubriek

Stephan EnterCompassie
Stepahn Enter

Chris van Lenteren over dit boek:

Compassie is de eerste roman die ik lees van Stephan Enter. Op de achterkant wordt zijn vorige als de beste roman van de afgelopen vijf jaar de hemel in geprezen. Op de flap gaat het zelfs over onsterfelijkheid en iemand juicht dat de roman nog lang niet dood is. Mijn verwachtingen zijn hooggespannen.

We volgen in deze roman Frank van Luijn, een beetje verveelde veertiger, wiens leven zich van relatie naar relatie kabbelt, zo omschrijft hij het zelf. Er zal best ergens in het boek geschreven zijn wat Frank doet voor de kost, maar ik kan het me niet herinneren. We worden als lezer namelijk helemaal opgesloten in de kijk van Frank wiens leven vooral gevuld wordt door zijn zoektocht naar een beetje behoorlijke seks met liefst appetijtelijke vrouwen. Meer heeft hij niet nodig om zich goed te voelen. Frank is tamelijk tevreden met zichzelf, “eigenlijk ben ik nu zo ongeveer op mijn best, zeker als ik mijn baard een week laat staan”


Zo’n beetje halverwege zijn leven (statistisch gesproken) raakt hij via internetdating (een grote snoeppot, noemt een kennis van Frank die datingsites) verzeild in een relatie met een vrouw die meer voor hem betekent dan welke vorige ex dan ook maar ze windt hem seksueel niet op. Dit gegeven brengt zijn wezen aan het wankelen. Het is het verhaal van een zeer complexe liefde, complex en rijk. Frank maakt een nog nooit door hem ervaren intimiteit mee. Op een moment zegt Jessica iets dat precies zijn gevoelens vertolkt. Hij bedenkt dat het allemaal wezenlijk is, alles wat hij met haar meemaakt. En dat de kern van dat wezenlijk daarin ligt, dat hij niet langer alleen voor zichzelf maar ook voor een ander iets betekent. Frank wordt door het contact met Jessica, tot zijn eigen verwondering, diepgaand veranderd. Als de relatie aan het eind van de roman onvermijdelijk, als een Griekse tragedie stukloopt is Frank een andere man geworden, beschadigd wellicht, wijzer misschien.

In onnavolgbaar secure taal neemt Enter ons mee in de interne dialoog en de liefdesperikelen van Frank en gebruikt daarbij een rijk palet aan stijlmiddelen waarbij zelfs de keukenmeidenromantaal niet wordt geschuwd. Enter schreef een onontkoombaar melancholische roman die diep onder de oppervlakte reikt, ook die van de lezer.